Մաթեմատիկա

Վարժություն 1.

 

06
1/4·3=3/12        1/6·5=5/30          9/7·4=36/28          8/3·8=32/24       1/48·3=3/144
5/6·2=10/12      8/15·2=16/30      3/14·2=6/28          7/12·2=14/24     15/72·2=30/144
7/18·2=14/36             9/50·1=9/50
5/12·3=15/36             24/25·2=48/50
Վարժություն 2.

07
16/5·26=416/130   32/27·4=128/108    2/81·2=4/162          15/90·4=60/360    32/121·9=288/1089
8/65·2=16/130        5/36·3=15/108        34/18·9=306/162    19/72·5=95/360    7/99·11=77/1089
16/35·6=96/210      11/72·3=33/216     29/56·2=58/112
11/42·5=55/210     35/108=70/216       9/28·4=36/112

Реклама
Рубрика: Մաթեմատիկա | Оставить комментарий

The rabbit and the squirrel

A rabbit and a squirrel were living in a big forest. One day the rabbit was in need, it wanted to store food for winter. Suddenly the squirrel approached.

» Can you help me?» asked the rabbit.

«I can» said the squirrel » but I do not like working»

«Well» said the rabbit » I will store food alone»

Winter came. Suddenly someone knocked the rabbit’s door. It was the squirrel who came to ask for a shelter. This’s what the rabbit answered the squirrel.

«All animals know that we must store food in summer. Do you remember, I asked for your help, but you did not help me, now go and live as you like.

Рубрика: անգլերեն | Оставить комментарий

Մաթեմատիկա

06

Վարժություն 2.

07

Рубрика: Մաթեմատիկա | Оставить комментарий

Ամսագիր

Ես կարդացի մեր դպրոցի ամսագրերից և որոշեցի մի փոքր պատմեմ իմ կարդացածի մասին։ Ես կարդացի Երազելով վաղվա օրվա մասին ։ Ամսագրի անունը Մտաշող էր։Ինձ շատ դուր եկավ այս ամսագիրը ։Ամսագիրը մեր երազների և ապագայի մասին էր շատ հետաքրքիր էր։

Рубрика: Մայրենի | Оставить комментарий

Կենդանիներ և բույսեր


Рубрика: Հայրենագիտություն | Оставить комментарий

լեգենդներ վարդի մասին


Նրան աստվածացնում էին, սիրում, երկրպագում, երգեր ձոնում ու փառաբանում դեռ անհիշելի ժամանակներից… Այս չքնաղ ծաղկի գեղեցկությունը, բույրը, քնքշությունը, նրբագեղությունն ու մոգական հրապույրները անտարբեր չեն թողնի ոչ մեկին… Վարդ…ուրախության, սիրո և տխրության խորհրդանիշ… Կա՞ ավելի գեղեցիկ ծաղիկ, քան վարդը… Գիտե՞ք ծաղիկներ, որոնց գույներն առավել պերճախոս լինեն ու պատմեն սիրո մասին այդպիսի խորությամբ, քան վարդը… Քնքուշ կամ կրքոտ, անմեղ կամ մեղավոր, դառն ու անպատասխան կամ փոխադարձ ու ջերմ Սիրո մասին…
Այս չքնաղ ծաղկի մասին բազմաթիվ լեգենդներ կան… Ոչ մի ծաղկի այդքան իմաստներ ու խորհրդանիշեր վերագրված չեն, որքան վարդին… Կպատմեմ համառոտ, բայց նախ անդրադառնամ նրանց գույներին ու նշանակությանը… Գիտեմ, դա ձեզ ավելի է հետաքրքիր… Այդպես չէ՞)


Դեղձի գույն ունեցող վարդեր (նվիրում եմ ընկերներիս): Արտահայտում են հանդիպման ուրախություն և երախտագիտություն: Այս գույնի վարդերի փունջը արտահայտում է ամենաջերմ զգացմունքներն ու համեստություն…

Խորհրդանշում է գործերի հաջող ավարտ…


Սպիտակ վարդ…
Խորհրդանշում է հոգևոր մտերմություն, գեղեցկության ու անմեղության հանդեպ հիացմունք, անկեղծ սեր, հավերժական սիրո խորհրդանիշ, առավել ուժեղ, ամուր ու մաքուր, քան մնացած բոլոր երկրային զգացմունքները, այդ թվում նաև կիրքը: Ահա թե ինչու են սպիտակ վարդերի ծաղկեփունջ նվիրում հարսանիքին…


Կարմիր վարդեր… Ճիշտ հակառակն են սպիտակ վարդերի: Նրանք խորհրդանշում են տղամարդու և կնոջ միջև կրքոտ սեր… Նրանց բույրը խոսում է խորն ու քնքուշ կապվածության ու մի օր անգամ առանց սիրելի մարդու ապրելու անհնարիության մասին…
Եթե կարմիր վարդերի փունջ են նվիրում ոչ հարազատ մարդու, դա նշանակում է հարգանք և հիացմունք, երախտագիություն և առողջության բարեմաղթություն…

Վարդագույն վարդեր…
Արտահայտում են զգացմունքների ամենահարուստ նրբերանգները… Վառ վարդագույն վարդերն արտահայտում են երախտագիտություն և նվիրողի «քաղցր» մտքրի նրբին ակնարկ են…)))
Նուրբ վարդագույն վարդերը խորհրդանշում են քնքշություն և համակրանք… Դեռ չբացված վարդագույն վարդերի փունջը պատմում է նոր ծնվող զգացմունքների մասին….
Վարդագույն վարդերը էլեգանտության ու նրբաճաշակության խորհրդանիշ են հանդիսանում…

Մուգ կարմրագույն (բորդո) վարդեր նվիրում են, երբ ուզում են ընդգծել հիացմունքն ու սիրահարվածությունն առաջին հայացքից… Մուգ կարմրագույն վարդերի փունջն ասում է. «Դուք այնքան գեղեցիկ եք, որ շունչս կտրվում է…))), որ չեմ գիտակցում այն»: Տարբեր երանգներ արտահայտում են տարբեր զգացմունքներ… Կարմրագույն թերթիկները թեթևակի յասամանագույն երանգով խոսում են հիացմունքի, շքեղության, մագնետիզմի և ամենևին էլ ոչ մշտական ու ամուր զգացմունքների մասին… Թունդ կարմրագույն վարդերը կակնարկեն հարգանքի և ոչ թե մարմնական սիրո մասին…
Մուգ կարմիր վարդերը խորհրդանշում են ոչ միայն կիրք, այլ նաև հիացմունք, հատկապես բացառիկ, անսովոր ու խելացի լինելու հանդեպ…

Դեղին վարդեր… Եվրոպական ավանդույթներում այն համարվում է անհավատարմության ու դավաճանության խորհրդանիշ… բայց նրանք ունեն նաև այլ նշանակություն՝ ցույց են տալիս ակտիվություն և ազատություն… Ֆինանսական անկախություն և հարստություն… Ահա թե ինչու դեղին վարդեր նվիրում են հանդիսությունների ժամանակ, կարևոր նպատակների հասնելու կապակցությամբ տոնակատարություններին կամ ասուլիսների ու փառատոների բացման կապակցությամբ՝ որպես հաջողության ու բարեկեցության մաղթանք….

Рубрика: Без рубрики | Оставить комментарий

Ավանդություններ թռչունների և բույսերի մասին

Ձմերուկ

Գագիկ թագավորի ծառաները պալատի առջև մի օձ են տեսնում, որն անհանգիստ գետնին է քսում իր եղջյուրները։ Թագավորն իմանում է այդ և հրամայում կտրել օձի եղջյուրները։ Երբ կտրում են եղջյուրները, օձը հանգստանում է և գոհ հեռանում։

Ժամանակ անց օձը կրկին է հայտնվում պալատի մոտ, բերանից մի կորիզ գցում գետնին և անհայտանում։ Գագիկ թագավորը խորհուրդ է տալիս կորիզը թաղել հողում և հետևել դրան։ Ամռանը այդ կորիզից մի հսկայական կլոր պտուղ է աճում։ Թագավորն ու պալատականները չեն համարձակվում այդ անծանոթ պտուղն ուտել։ Որոշում են այն փորձել մի մահամերձ ծերունու վրա։ Պտուղից մի կտոր են կտրում և տալիս ծերունուն։ Ծերունին պտուղն ուտում է թե չէ, անմիջապես կազդուրվում է, երիտասարդանում։ Գագիկն ու իր պալատականները ուտում են պտուղի մնացած մասը, իրենք էլ են կազդուրվում և ջահելանում։ Այդ օրվանից այդ պտուղի անունը դնում են չմեռուկ (= չմեռցնող), որը հետագայում բերանից բերան անցնելով, դառնում է ձմերուկ։

Մանուշակը սկզբում եղել է գեղեցիկ, բայց շատ խաբարբզիկ աղջիկ, իրենց տան գաղտնիքները հաղորդել է ուրիշներին, ուրիշներինն էլ՝ տանեցիներին։ Մայրը շատ է խրատել աղջկան, բայց աղջիկը մնացել է անուղղելի։ Ստիպված անիծել է նրան՝ ասելով.
— Չոլերն ընկնես, լեզուդ ծոծրակիցդ դուրս գա։ Աղջիկն անմիջապես ընկել է ղաշտերը, ծաղիկ դարձել։

Լալան կամ կակաչը կարմիր, արյունագույն ծաղիկ է։
Քուրդ ավազակները սարերում սպանել են յոթ եղբայրների։ Նրանց թափված արյունից բուսել է տխուր ու արնագույն աղբրանց արյունը։ Նրա կողքին գրեթե միշտ բուսնում է լալան, որն իր զանգակաձև գլուխը կախած, ողբում է սպանված եղբայրներին։

Բուն առաջ ծույլ ու անպետք մարդ է եղել և չի կարողացել անգամ իրեն շոր ճարել։ Մոտիկ մարդիկ մի օր նրան շոր են տալիս և հետները եկեղեցի տանում։ Հանկարծ նրանք հարձակվում են ծույլի վրա, հետ վերցնում տված հագուստները և մերկ վիճակով թողնում բազմության մեջ։ Ծույլին օգնության են հասնում երկնքի թռչունները։ Ամեն մեկը մի-մի փետուր է տալիս նրան, ծածկում մերկությունը, դարձնում բու, թռցնում, տանում իրենց հետ։ Սակայն բուն ապերախտ է գտնվում թռչունների նկատմամբ, նա ամեն գիշեր ուտում է նրանցից մեկին։ Թռչունները որոշում են՝ նրան տեսնելուն պես, պատժել։ Դրա համար էլ բուն փախչում է լույսից, ցերեկները թաքնվում, գիշերներն է միայն դուրս գալիս։
Կաքավը սկզրում հարս է եղել։ Մի օր խմոր անելիս, սկեսուրը բարկանում է վրան, թե ինչու է խմորը պինդ հունցել։ Հարսը հակառակում է սկեսուրին, պնդելով, թե խմորը կակուղ է։ Սկեսուրը զայրացած՝ անիծում է հարսին։ Հարսն անմիջապես կաքավ է դառնում և մինչև այսօր էլ հակառակում սկեսրոջը, անդադար կրկնում է. «Կակուղ ա, կակուղ ա»։
Կկուն հարս է եղել։ Մի օր ծառից ճոճք է կապում, երեխային դնում մեջը, գնում քաղհան անելու։ Երբ քաղհանից վերադառնում է, երեխային ճոճում չի գտնում։ Ցավից ու սկեսրոջ վախից թռչուն է դառնում, «կո՛ւ-կո՛ւ» կանչելով, փնտրում երեխային։

Մանուշակը սկզբում եղել է գեղեցիկ, բայց շատ խաբարբզիկ աղջիկ, իրենց տան գաղտնիքները հաղորդել է ուրիշներին, ուրիշներինն էլ՝ տանեցիներին։ Մայրը շատ է խրատել աղջկան, բայց աղջիկը մնացել է անուղղելի։ Ստիպված անիծել է նրան՝ ասելով.
— Չոլերն ընկնես, լեզուդ ծոծրակիցդ դուրս գա։ Աղջիկն անմիջապես ընկել է ղաշտերը, ծաղիկ դարձել։

Լալան կամ կակաչը կարմիր, արյունագույն ծաղիկ է։
Քուրդ ավազակները սարերում սպանել են յոթ եղբայրների։ Նրանց թափված արյունից բուսել է տխուր ու արնագույն աղբրանց արյունը։ Նրա կողքին գրեթե միշտ բուսնում է լալան, որն իր զանգակաձև գլուխը կախած, ողբում է սպանված եղբայրներին։

Բուն առաջ ծույլ ու անպետք մարդ է եղել և չի կարողացել անգամ իրեն շոր ճարել։ Մոտիկ մարդիկ մի օր նրան շոր են տալիս և հետները եկեղեցի տանում։ Հանկարծ նրանք հարձակվում են ծույլի վրա, հետ վերցնում տված հագուստները և մերկ վիճակով թողնում բազմության մեջ։ Ծույլին օգնության են հասնում երկնքի թռչունները։ Ամեն մեկը մի-մի փետուր է տալիս նրան, ծածկում մերկությունը, դարձնում բու, թռցնում, տանում իրենց հետ։ Սակայն բուն ապերախտ է գտնվում թռչունների նկատմամբ, նա ամեն գիշեր ուտում է նրանցից մեկին։ Թռչունները որոշում են՝ նրան տեսնելուն պես, պատժել։ Դրա համար էլ բուն փախչում է լույսից, ցերեկները թաքնվում, գիշերներն է միայն դուրս գալիս։
Կաքավը սկզրում հարս է եղել։ Մի օր խմոր անելիս, սկեսուրը բարկանում է վրան, թե ինչու է խմորը պինդ հունցել։ Հարսը հակառակում է սկեսուրին, պնդելով, թե խմորը կակուղ է։ Սկեսուրը զայրացած՝ անիծում է հարսին։ Հարսն անմիջապես կաքավ է դառնում և մինչև այսօր էլ հակառակում սկեսրոջը, անդադար կրկնում է. «Կակուղ ա, կակուղ ա»։
Կկուն հարս է եղել։ Մի օր ծառից ճոճք է կապում, երեխային դնում մեջը, գնում քաղհան անելու։ Երբ քաղհանից վերադառնում է, երեխային ճոճում չի գտնում։ Ցավից ու սկեսրոջ վախից թռչուն է դառնում, «կո՛ւ-կո՛ւ» կանչելով, փնտրում երեխային։

Рубрика: Հայրենագիտություն | Оставить комментарий